श्रद्धावान्ल्लभते ज्ञानं तत्परः संयतेन्द्रियः। ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति॥

मनुष्याणां सहस्त्रेषु कश्चिद्यतति सिद्धये। यततामपि सिद्धानां कश्चिन्मां वेत्ति तत्त्वतः॥

न चात्मनि अनुपश्यामि यस्मिन्कुतः आत्मनः प्रभुः।
तस्मान्निर्देश्यामि योगेन वैराग्येणापि चक्षुषा॥

अयं निजः परो वेति गणना लघुचेतसाम्। उदारचरितानां तु वसुधैव कुटुम्बकम्॥

आपत्काले तु संप्राप्ते यन्मित्रं मित्रमेव तत। वृद्धिकाले तु संप्राप्ते दुर्जनोSपि सुहृद भवेत्॥

अभिवादनशीलस्य नित्यं वृद्धोपसेविनः। चत्वारि तस्य वर्धन्ते आयुर्धर्मो यशो बलम्॥

यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्मतृप्तश्च मानवः। आत्मन्येव च सन्तुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते॥

गते शोको न कर्तव्यो भविष्यं नैव चिंतयेत्‌। वर्तमानेन कालेन वर्तयंति विचक्षणाः॥

दाने तपसि शौर्ये च विज्ञाने विनये नये। विस्मयो न हि कर्त्तव्यो बहुरत्ना वसुन्धरा

धनधान्यप्रयोगेषु विद्यायाः संग्रहेषु च। आहारे व्यवहारे च त्यक्तलज्जः सुखी भवेत्॥